خیلی سال پیش دردمندانه نشسته بودم پای صحبت آقای
فاطمی نیا.. خدا دوای دردم رو با این جمله به گوشم رسوند:
«اولیای الهی با ذهن خالی می رفتند در خونه خدا»..
منظورشون این بود که اولیاء خدا حتی به قصد رشد و ترفیع
هم عبادت نمی کردن و عبادت نمی کردن که ولی خدا بشن
یا کرامت داشته باشن، بلکه صرفا و صرفا به قصد بندگی عبادت
می کردند با ذهن خالی از خودبینی...
پرسید چه عواملی به سیر آدم سرعت می ده؟
در جواب شنید پس شما کی به یاد خدا هستین؟؟
گره عمده کار گاهی همین جاست که آدم به جای خدا محوری
به خود محوری می رسه.. می خواد خودش رو مقرب ببینه و در
اوج! می خواد همه توفیقاتش سر جاش باشه که از خوب بودن
خودش خیالش راحت باشه... از جهنمی نبودنش!
(البته مطلق حرف نمی زنم چون هزار نکته باریک تر ز مو اینجاست
و این مساله می تونه وجوه دیگه ای هم داشته باشه)
اما خدا بندگی می خواد اون هم از نوع خالصانه اش، همین و تمام.